Een bericht aan Mark van Henk de Velde

Golden Globe Race

‘Mark, ik volg je en alle anderen in de Golden Globe Race. Je kunt mijn bericht niet ontvangen maar soms voel ik dat ik bij je aan boord ben op die zee waar we beiden van houden. Want dat is in eerste instantie waar we het voor doen, zoals Bernard Moitessier ooit zei; ik woon in het mooiste land van de wereld; de zee. Mark je bent nu onderweg naar Kaap Hoorn. Zoals jij ook weet het weer hebben we niet in de hand. Gelukkig maar ... maar soms zouden we dat wel willen. Tussen de Grote oceaan en de Atlantische oceaan ligt Kaap Hoorn. Soms kalm, vaak ruw ... fair sailing, man ... rond die Kaap en je bent onderweg naar huis. Groet en tot ziens. Henk’

OVER HET RONDEN VAN KAAP HOORN.
Uit Henk de Velde’s boek 'De Zee Mijn Leven'

Daar tussen de Grote en de Atlantische Oceaan ligt Kaap Hoorn. Ze beweren dat een aantal mijlen uit de kust de duivel op je wacht met opengesperde muil, een muil van woest water en zware ketenen, woest brullend, menig schip naar zich toe trekkend. Dat is de zuigkracht van de Hoorn. Het voorportaal van de hel. De geopende muil. Het zijn vreemde dingen die de mens verzint.

Op de kaart heb ik alles al bestudeerd. De lange Chileense kust, de vele inhammen en fjorden. Op het uiterste zuiden van de bank ligt een eiland, Diego Ramirez. Is het goed weer dan zeil ik over de bank tussen Kaap Hoorn en Diego Ramirez door. Dat is zestig mijl korter en geeft mij de kans om Kaap Hoorn te zien. Ik zit nu op bijna 57 graden zuid, dat is zuidelijker dan de Kaap, maar de keuze is nog niet gemaakt.

Dan komen de vlagen door, eerst kort, maar vervolgens steeds langer. Hier is de wereld niets dan waaiend schuim. De hele zee wordt wit. We jakkeren voort. Het volgende front passeert. We worden overspoeld, de zee dondert op ons neer. Ik kan het niet geloven, zo vlak voor Kaap Hoorn, maar moet het accepteren. Het scheepje werkt en stuift steeds weer met haar boegen uit de golven. Een groene golf komt over en het water stroomt naar binnen. Ben ik de situatie de baas ? De bakboord achterkant wordt opgetild. Ik kijk uit mijn koepel en zie een muur van water komen en … “please”, gaat het door mij heen.

De volgende morgen is de wind afgenomen tot 5. De zee breekt nog, maar de kracht is eruit. Dan komen de vogels en heel veel soorten meeuwen in allerlei kleuren. Het wordt langzaam donker en de zee is bijna helemaal weg. Een lange deining rolt onder mij door. Er staat een vuurtoren op Ramirez en ook op Kaap Hoorn. Op de eilanden woont niemand, maar er zijn wel vuurtorenwachters die daar een tijd verblijven en vervolgens worden afgelost.

In het donker zie ik de vuurtoren knipperen. Op de VHF-roep ik de wachters op, ik verwacht eigenlijk geen antwoord. Maar ik krijg antwoord en in mijn steenkool Spaans vertel ik hun van mijn reis en mijn mooie schip en de droom van de Hoorn, Cabo de Hornos. Zij hebben meer belangstelling voor mij en willen alles weten. Kaap Hoorn is magie, na stormen, na ontzettende zeeën.

Sponsor worden?