Van zee met ADHD naar Utopia

Frieda reflecteert de beproevingen van Mark

Er was eens...

Mark, sinds vertrek uit Hobart, Australië, gaat het je voor de wind. Mag het ook eens?! Je bericht: “great sailing, big seas, great surfs, love it” en “three weeks of this please”. Resumé. Op een zeilboot van elf meter. Omringd met duizenden mijlen water. Oceaan. Weer of geen weer. Overgeleverd aan de wil van Moeder Aarde. Dat hoef ik jou natuurlijk niet te vertellen. Ik wil maar even benadrukken in welke omstandigheden je verkeert Mark. Objectief bekeken uiteraard (knipoog). Vers eten doe je allang niet meer, maar vriesgedroogd of uit blik, en water drink je op rantsoen. Je boot is vanbinnen zilt en dus immer vochtig en het afval van maanden ligt opgeslagen in Joost-mag-het-weten-welke ruimte aan boord tussen de natte zeilen en je kooi. Om over persoonlijke hygiëne maar niet te beginnen. Heb je jouw filmbeelden bekeken? Dat denk ik niet gezien de beperkte technische opties van je camera van weleer. Let me tell you. BAM, gigantische breker aan stuurboord. BAM, huizenhoge golf van achter. BAM, bak sop van bakboord. Het suizen van de wind omvat alles. De boot slide alle kanten op over het zilte nat, zoekend naar haar koers, naar haar evenwicht op een zee met ADHD. Als een zekere Bambi op de ijsvloer in een kinderfilm. Daar begint en eindigt de vergelijking dan ook.

Gelukkig gaat het je de afgelopen weken voor de wind. Nog drie zulke weken en je rondt Kaap Hoorn en richt de boeg naar het noordoosten. Dat is zoiets als een wielrenner in de Tour de France die de Champs-Élysées opdraait. Je zit in de flow. Your spirits are high. Ondanks alles is zeezeilen soms net een sprookje, een verhaal met een moraal. Vaak is het afzien, op momenten is het genieten, en soms is het utopisch. Daar weet ik dan weer alles van.

Mijn kop steekt boven de kajuitingang uit. Mijn bootje, amper tien meter, wordt opgetild. Hoger en hoger. En dan nog hoger. Golven zijn vier tot vijf meter. Ik kijk om me heen met een koning-van-de-wereld gevoel. Mijn Utopia. De oceaan sleept me mee in het sprookje van het passaatzeilen. Bovenop de golftop zie ik een klotsende bak water. Diepblauw. Dieper-dan-diepblauw. Met witte schuimstrepen. Waar het topje opspat en breekt, kijk ik door het transparantgroene schuimende water opgelicht door de zon erachter. Magisch. De golf geeft de dame onder me een zetje. Ze zwiert over de dansvloer; van links naar rechts. In het dal hervat ze haar koers. Alles aan dit moment is zoals het moet zijn. 
Bedoel je zoiets met “this please” Mark?

Ik moet wederom bekennen dat er verder weinig fairytalelike is aan de Golden Globe Race. Passaatzeilen is voor jou wat de kartbaan voor Max Verstappen is: een rondje om de kerk. Jij zeilt op veertig graden zuiderbreedte. Waar woeste stormen hun zweepslagen uitdelen, waar oneindige windstiltes je verstommen en waar af en toe, als Onze Moeder het toestaat, het leven net een sprookje is...

Sail on!

Sponsor worden?